تنظیم قرارداد فروش اقساطی کالا

 

قرارداد فروش اقساطی کالا، یک نوع بیع نسیه محسوب می‎شود و به این معناست که کل کالا (مبیع) تحویل و ثمن به صورت اقساط پرداخت می‌شود. 

قرارداد فروش اقساطی کالا یک نوع بیع نسیه است. به این معنی که کل کالا (مبیع) تحویل و ثمن به صورت اقساط پرداخت می‌شود. 
این قرارداد برای فروشنده ریسک دارد. چرا که کل جنس را تحویل داده ولی ثمن معامله را هنوز دریافت نکرده است. 
خصوصاً در مورد کالاهای کوچک مثل لوازم آشپزخانه و دوچرخه و جهیزیه که ارزش دادگاه رفتن هم ندارد. 
بنابراین حداقل بهتر است که یک قرارداد محکم تنظیم شود تا ریسک کار کاهش یابد.

عنوان قرارداد
عنوان قرارداد همان فروش اقساطی کالاست. برخی مواقع به خیال محکم شدن قرارداد، عنوان قرارداد را قرارداد امانت کالا می‎نویسند که اصلاً با ماهیت و مفاد قرارداد بیع سازگار نیست. 
لذا ادعای امانی بودن کالاها قابل پذیرش نیست و این ابتکارها، راه به جایی نمی‎برد.

طرفین قرارداد
طرفین قرارداد همان شخص فروشنده و شخص خریدار است. در قسمت فروشنده باید از ذکر عناوین فروشگاه، تولیدی و … اجتناب شود. چرا که فروشگاه و تولیدی، شخصیت حقوقی ندارند. 
ضمناً باید کپی شناسنامه و کارت ملی خریدار اخذ شود تا در صورت دعوا، شناسایی اموال به سهولت صورت گیرد.

موضوع قرارداد
موضوع قرارداد یعنی همان کالایی که فروخته می‎شود. در این قسمت باید مشخصات و اوصاف کالا همچون تعداد، جنس، برند، مدل، نو یا مستعمل بودن، اندازه، رنگ، شماره سریال، خارجی و ایرانی، کارکرد و … تصریح شود؛ به‏طوری که کالا کاملاً معلوم و معین شود. 
همچنین متعلقات کالا از قبیل مدارک، بروشور، گارانتی و وسایل نصب و ابزار جانبی نیز درج شود.
نکته مهم در قراردادهای فروش اقساطی این است که کالا حین معامله موجود، معین، معلوم و مشهود است؛ نه اینکه بعداً قرار باشد ساخته یا تامین شود. به اصطلاح مبیع عین معین است نه کلی فی‎الذمه.

مبلغ قرارداد
مبلغ کل قرارداد و هر یک از اقساط باید به صورت واضح و تاریخ‎ها قید شود. 
اگر قرار است الباقی اقساط به صورت نقدی پرداخت شود، حتماً باید شماره کارت و حساب فروشنده قید شده و اگر بابت اقساط قرار است چک داده شود، باید شماره هر چک و نام بانک و اقرار به وصول و دریافت چک توسط فروشنده ذکر شود.
همچنین اگر خریدار از حساب جاری خودش چک نمی‎دهد، باید پشت چک را به عنوان ظهرنویس امضا نموده و تاریخ و اثر انگشت بزند.

شروط ضمن عقد
شروط ضمن عقد، محلی مناسب در تنظیم قرارداد برای توافقات تکمیلی و فرعی طرفین است که در اینجا چند مورد خاص را ذکر می‎کنیم:

شرط یکجا و حال شدن تمام اقساط در صورت تاخیر یک قسط
مهمترین شرط در تنظیم قرارداد فروش اقساطی، شرط حال و یکجا شدن تمام اقساط در صورت عدم پرداخت یکی از اقساط ظرف ۵ روز است. 
به این معنا که اگر خریدار یک قسط را با تاخیر مثلاً ۵ روزه پرداخت کند، فروشنده حق داشته باشد که بیع را از حالت اقساطی خارج کرده و کل ثمن را یکجا مطالبه کند.
اگر همه اقساط به صورت واریز به حساب فروشنده باشد، مشکل خاصی برای حال شدن و یکجا شدن تمام اقساط پیش نمی‎آید. 
فقط آنجایی مشکل ایجاد می‎شود که خریدار چند چک بابت اقساط در تاریخ‎های مشخص داده و اگر شرط شود تمام چک‎ها یکجا و حال شود، بانک قبول نمی‎کند که فروشنده زودتر از تاریخ مندرج در چک‎ها، آنها را وصول کند یا برگشت بزند.
راهکار این است که در این مواقع باید یک چک کلی سفید تاریخ و سفید مبلغ برای تمام ثمن معامله دریافت شود تا در صورت تحقق شرط حال شدن تمام اقساط فروشنده بتواند چک کلی سفید تاریخ و سفید مبلغ را تاریخ و مبلغ زده و نسبت به وصول آن اقدام کند. 
همچنین باید شرط شود که چک‎های اقساط نیز بعد از تسویه کامل ثمن و وصول چک کلی و خسارات آن مسترد می‎شود. 
دقت کنید این چک کلی، چک ضمانت نیست و نمی‎توان، هم این چک و هم چک‎های اقساط را را نقد کرد و اگر چنین شرطی شود، باطل است.

شرط فسخ قرارداد
شرط فسخ شدن معامله در صورت عدم پرداخت یکی از اقساط در مورد کالاهای کوچک خیلی عملی نیست. ولی به هر حال می‎‏توان شرط کرد که در صورت عدم وصول هر قسط، فروشنده حق فسخ قرارداد را ظرف مهلت زمانی سه ماه دارد که در صورت فسخ، هر مقدار ثمن وصول‎شده تا آن زمان، بابت علی‎الحساب خسارت فسخ محسوب و تهاتر می‎شود و خریدار باید ظرف ۲ روز از تاریخ ابلاغ فسخ، عین مبیع یا در صورت تلف، مثل یا قیمت آن را (حسب مورد) به فروشنده مسترد کند.  در صورت تاخیر در استرداد مبیع، روزانه مبلغی مشخص بابت خسارات تاخیر تا زمان استرداد محاسبه می‎شود. 
ضمناً مطالبه مکرر ثمن و اقساط یا برگشت زدن مکرر چند چک، سالب حق فسخ فروشنده نیست.

شرط خسارت (غیر از خسارت تاخیر ثمن)
در مورد خسارت تاخیر در تعهدات پولی مانند ثمن یا اقساط ثمن نمی‏توان شرط کرد که مازاد بر خسارت تاخیر تادیه قانونی و نرخ تورم رسمی کشور به عنوان خسارت دیرکرد ثمن معامله پرداخت شود. 
لذا تمام شرط هایی که مقرر شده در صورت تاخیر ثمن، روزانه ۵ درصد آن قسط به عنوان خسارت تاخیر محاسبه می‎شود، همه و همه باطل، تخیلی و غیرحرفه‎ای است.
ولی می‏توان این شرط را کرد که خسارت تاخیر تادیه ثمن همان خسارت تاخیر تادیه نرخ تورم است و علاوه بر این خسارت، فروشنده می‏تواند خسارت مادی و معنوی از کار و کاسبی افتادن خود را به جهت صرف وقت در طرح دعوا، از خریدار دریافت کند که تعیین مبلغ آن با توافق طرفین است و مازاد خسارت نیز در صورت اثبات ورود ضرر قابل مطالبه است.

 

مجازات نشر اکاذیب در فضای مجازی

 

در زندگی عادی و روزمره بسیاری از افراد، دروغ موضوعی رایج و روزمره است؛ برخی‌ها مدام دروغ می‌گویند، از ساده‌ترین موارد گرفته تا پیچیده‌ترین امور را با دروغ رفع و رجوع می‌کنند. کسی هم متعرض دروغ‌گوها نمی‌شود؛ حتی اگر دروغِ دروغ‌گوها برملا شود، با دروغی دیگر سعی در توجیه آن می‌کنند. اگر هم قرار باشد پلیس دروغ‌گوها را بگیرد، حکایت همان است که باید «در شهر هرآنچه هست گیرند» اما با این اوصاف همیشه این‌گونه نیست که دروغ‌گویی مجازات نداشته باشد و کسی هم متعرض دروغ‌گو نشود. یکی از مصادیق دروغ‌گویی که مسئولیت کیفری برای شخص دارد، موضوع «نشر اکاذیب به قصد اضرار به غیر یا تشویش اذهان عمومی» است. در ادامه این موضوع را مورد بررسی قرار می‌دهیم.

«اکاذیب» جمع کذب به معنای دروغ و امر خلاف واقع است، «نشر» هم که به معنای اشاعه خبر و گسترش موضوع است؛ بنابراین نشر اکاذیب می‌شود: «اشاعه و انتشار مطالب خلاف واقع». درگذشته نشر اکاذیب بیشتر از طریق منابر، تریبون‌ها یا نشریات یا نوشته‌ها و اعلان‌ها صورت می‌گرفت اما با گسترش روز افزون فضای مجازی، نشر اکاذیب هم شکل و شیوه جدیدی به خود گرفت و آنقدر گسترده و شایع شد که حالا تشخیص راست و دروغ در فضای مجازی به امری غیرممکن تبدیل شده است.

هر کس به قصد ضرر زدن به دیگران یا تشویش اذهان عمومی اقدام به بیان اکاذیب کند، مجرم محسوب می‌شود. ماده 698 بخش تعزیرات قانون مجازات اسلامی (مصوب 1375) در این خصوص مقرر کرده است که «هرکس به قصد اضرار به غیر یا تشویش اذهان عمومی یا مقامات رسمی به وسیله نامه یا شکوائیه یا مراسلات یا عرایض یا گزارش یا توزیع هر گونه اوراق چاپی یا خطی با امضا یا بدون امضا، اکاذیبی اظهار کند یا با همان مقاصد اعمالی را بر خلاف حقیقت راساً یا به عنوان نقل قول به شخص حقیقی یا حقوقی یا مقام‌های رسمی تصریحاً یا تلویحاً نسبت دهد، اعم از اینکه از طریق مزبور به نحوی از انحا ضرر مادی یا معنوی به غیر وارد شود یا خیر، علاوه بر اعاده حیثیت در صورت امکان، باید به حبس از دو ماه تا دو سال یا شلاق تا 74 ضربه محکوم شود.»

نکته مهمی که در قانون به آن اشاره شده، موضوع «مطلق بودن» جرم نشر اکاذیب است؛ یعنی تحقق جرم به وقوع ضرر یا ایجاد تشویش موکول نیست و همین که کسی اقدام به اظهار اکاذیب کند یا اخبار و مطالب بی‌اساس را عنوان کند، از نظر قانون مجرم بوده و قابل تعقیب است.

مسئولیت رسانه منتشرکننده اکاذیب

یکی از راه‌های نشر اکاذیب، استفاده از رسانه‌ها شامل مکتوب، صوتی، تصویری یا مجازی برای انتشار مطالب است. در همین راستا، قانون مطبوعات که ناظر بر فعالیت‌های رسانه‌ای و مطبوعاتی در کشور است، در ماده ۶ خود، نشریات را به جز موارد مشخص شده در قانون، در انتشار سایر مطالب آزاد دانسته است. یکی از این موارد که در بند 11 ماده 6 قانون مطبوعات (الحاقی 1379) آمده، عبارت است از «پخش شایعات و مطالب خلاف واقع یا تحریف مطالب دیگران». شمول قانون مطبوعات به خصوص در فضای مجازی، ناظر به پایگاه‌های خبری یا غیرخبری است که از هیأت نظارت بر مطبوعات دارای مجوز فعالیت باشند و اگر سایت یا پایگاه اینترنتی فاقد مجوز باشد یا از سایر فضاهای مجازی برای انتشار مطلب استفاده شود، در این صورت، موضوع در شمول قانون جرایم رایانه‌ای قرار می‌گیرد.

ماده 18 قانون جرایم رایانه‌ای (مصوب 1388) در این خصوص مقرر کرده است که «هر کس به قصد اضرار به غیر یا تشویش اذهان عمومی یا مقامات رسمی به وسیله سامانه رایانه‌ای یا مخابراتی اکاذیبی را منتشر نماید یا در دسترس دیگران قرار دهد یا با همان مقاصد اعمالی را بر خلاف حقیقت، رأساً یا به عنوان نقل قول، به شخص حقیقی یا حقوقی به طور صریح یا تلویحی نسبت دهد، اعم از اینکه از طریق یادشده به نحوی از انحاء ضرر مادی یا معنوی به دیگری وارد شود یا نشود، افزون بر اعاده حیثیت (در صورت امکان)، به حبس از نود و یک روز تا دو سال یا جزای نقدی از پنج میلیون ریال تا 40 میلیون ریال یا هر دو مجازات محکوم خواهدشد.»

بنابراین با توجه به آنچه که در قانون مجازات اسلامی، قانون مطبوعات و قانون جرایم رایانه‌ای آمده است، هرگاه کسی با نوشته، اعلامیه، سخنرانی، صحبت کردن، انتشار مطالب مطبوعاتی، نوشتن در فضای مجازی یا هر قسم دیگری اقدام به نشر اکاذیب با قصد اضرار به غیر یا تشویش اذهان عمومی کند، از نظر قانون مجرم بوده و باید پاسخگوی رفتار خود باشد. اکاذیب بسته به اینکه نسبت به چه کسانی و در چه فضایی اظهار می‌شوند، دارای مجازات و روش‌های جبرانی خاص خود هستند.

نشر اکاذیب به صورت عمومی

انتشار اعلامیه، شب‌نامه، طومار، نامه سرگشاده یا سخنرانی در یک منبر یا تریبون عمومی از شیوه‌های سنتی بوده که در آن ممکن است اکاذیبی به قصد ضرر زدن به دیگران یا تشویش اذهان عمومی اظهار شود. بر اساس ماده 698 قانون مجازات اسلامی، در ابتدا مکلف است که از فرد یا افرادی که نسبت به آنها به قصد ضرر زدن داشته است، از همان طریق یا هر طریق مقتضی دیگر، اعاده حیثیت کند. اینکه در ادامه شاکی، مایل به مجازات حبس یا شلاق متهم هم باشد یا نه، بستگی به نظر شاکی دارد زیرا باید توجه داشت که جرم نشر اکاذیب یک جرم خصوصی است و تنها با شکایت شاکی خصوصی آغاز می‌شود و در صورت گذشت شاکی خصوصی، رسیدگی یا اجرای مجازات، در هر مرحله‌ای باشد متوقف خواهد شد.

نشر اکاذیب در مطبوعات و رسانه‌ها

تمامی نشریات یا پایگاه‌های اینترنتی که دارای مجوز از هیأت نظارت بر مطبوعات هستند در شمول قانون مطبوعات است و همان‌طور که گفته شد، این رسانه‌ها بر اساس بند 11 از ماده 6 قانون مطبوعات، از «پخش شایعات و مطالب خلاف واقع و یا تحریف مطالب دیگران» منع شده‌اند. اگر نشریه یا رسانه‌ای برخلاف این موضوع، اقدام به نشر اکاذیب کند، بر اساس ماده 30 قانون مطبوعات دارای مسئولیت کیفری است و باید پاسخگوی رفتار خود باشد. البته رسیدگی به جرایم این رسانه‌ها به صورت علنی و با حضور هیأت منصفه در دادگاه کیفری یک مرکز استان خواهد بود.

اما در هر صورت، تا زمانی که شاکی از شکایت خود صرف نظر نکند، رسیدگی به جرم ادامه خواهد داشت. در جرایم مطبوعاتی اگر پخش مطلب خلاف واقع نسبت به فرد یا افرادی باشد، آن فرد یا افراد حق دارند تا به نشریه جوابیه دهند، بر اساس ماده ۲۳ قانون مطبوعات «هرگاه در مطبوعات مطالبی مشتمل بر توهین و افترا، یا خلاف واقع و یا انتقاد نسبت به شخص (‌اعم از حقیقی یا حقوقی) مشاهده شود،‌ ذی‌نفع حق دارد پاسخ آن را ظرف یک ماه به طور کتبی برای همان نشریه بفرستد. و این نشریه موظف است آن گونه توضیح‌ها و پاسخ‌ها را در یکی از دو ‌شماره‌ای که پس از وصول پاسخ منتشر می‌شود، در همان صفحه و ستون یا همان حروف که اصل مطلب منتشر شده است، مجانی چاپ کند ‌به شرط آنکه جواب از دو برابر اصل تجاوز نکند.»

نشر اکاذیب در فضای مجازی

گسترش شبکه‌های اجتماعی مبتنی بر تلفن همراه در کنار ایجاد پایگاه‌ها و صفحات مختلف اینترنتی، بستر بی‌حد و حصری را فراهم کرده است  تا هرکسی به خودش اجازه دهد که هر آنچه دلش می‌خواهد در این فضا منتشر کند؛ اما فضای مجازی اینقدرها هم «خانه خاله!» نیست که هرکس هرچیزی خواست بنویسد و کسی کاری به کارش نداشته باشد. همان طور که در بالا هم گفته شد، بر اساس ماده 18 قانون جرایم رایانه‌ای، نشر اکاذیب در فضای مجازی و با استفاده از داده‌های رایانه‌ای جرم تلقی شده و قابل تعقیب و مجازات است.در این مورد هم اولویت اصلی با اعاده حیثیت از فردی است که اکاذیب نسبت به وی منتشر شده است و سپس نوبت به مجازات فرد خاطی می‌رسد. البته نشر اکاذیب در فضای مجازی هم مانند مواردی که در بالا گفته شد، جزو جرایم قابل گذشت محسوب شده و فقط با شکایت شاکی خصوصی رسیدگی به آن آغاز و با گذشت شاکی، رسیدگی به آن به اتمام می‌رسد.

 

نویسنده: شاهرخ صالحی کرهرودی